Коментар

Демократија на крилјата на томахавките

Не знам дали луѓето можат деновиве да си го живеат мирно животот без барем еднаш дневно да помислат на “демократската офанзива” на сојузничките сили што им се случува на граѓаните на Ирак. Навистина тешко. Верувам дека никој не може да остане имун на сликите од телевизиските екрани или на оние од насловните страници на весниците.
Уште поиритирачки се информациите за бројот на употребените ракети за “демократската кауза” посебно ако се има предвид дека секоја од нив баснословно чини. На пример една од бомбите “томахавк” популарно наречена “носач на демократија и добробит за населението во Ирак” чини еден милион американски долари. Кога ќе го прочитате податокот дека до 1995 година во Ирак умреле 567.000 деца до пет години како последица на санкциите  наметнати од страна на меѓународната заедница, зарем не ви паѓа мрак на очи? (информациите се од извештајот од прелиминарното истражување на UN FAO од 1995 година) Надалеку позната е изјавата на тогашниот државен секретар Медлин Олбрајт која на прашањето дали вреди за целите смртта на 500.000 ирачки деца, што е поголема бројка од децата загинати во Хирошима,  без размислување одговорила дека вреди.
Слични обиди за “демократизација” сме виделе и во други држави, некои од нив подалеку на истокот, а некои во непосредното соседство. Резултатите од ваквите офанзиви не се “процветана демократска држава” туку разурнати домови, уништени семејства, луѓе неспособни уште долго време да ги залечат траумите на војната, затоа што тоа е вистинското име на ваквите “офанзиви”, војна. Фамозниот израз “колатерална штета” не е се само оштетените објекти кои не биле цел на нападот, ама настрадале, тоа се исто така луѓето, мажи, жени и деца, нивните згаснати животи, празнината што останала по нив, иднината што никогаш нема да ја имаат… Колатерална штета се обезличените трупови што деновиве се прикажуваат на телевизиските канали, а кои на улиците на Багдад безживотно лежат заради “демократската кауза”.
Може ли војната да поттикне нешто добро? Просто да не поверуваш! Сепак, обединувањето на огромен број граѓани кои неуморно протестираат против војната во Ирак, е нешто добро што му се случило на светот. Граѓаните секојдневно упорно покажуваат дека тие заедно со граѓаните на Ирак се всушност граѓани на светот којшто некој сака да го преуреди без да ги праша нив. Погледнете ја таа грандиозна граѓанска иницијатива, тој отпор што за прв пат се случува во вакви размери. Неверојатно е, и ве остава без здив. Таа иницијатива е против сите “команданти на флоти” и слични на нив кои сакаат да пишуваат нови страници во историјата на Ирак, а не се Ирачани, против сите генерали кои го креваат палецот нагоре и ги одобруваат воените напади, против сите политичари кои на смртта на граѓаните гледаат како на “колетереална штета”, против сите оние кои мислат дека целта го оправдува средството, против “томахавките” кои не носат демократија туку држат во страв 13 милиони деца, против сите што најгрубо ги прекршија правата на граѓаните…
И граѓаните на Скопје имаа можност да се придружат на овие глобални протести против војната. За жал тие протести се претворија во натегање на учесниците на тема дали ни чини Претседателот на државата и Премиерот, делумно во скандирање против нив, во поделеност на самите организатори на протестите, во дезориентација на учесниците од каде всушност ќе започне протестниот марш… За некои од учесниците навистина беше тешко да се поверува дека дошле да го искажат својот протест против можната војна во Ирак, повеќе личеше дека дошле да ги искажат своите лични фрустрации против државниот врв.  
Сепак, поворката граѓани која тргна на протестен марш и која како цели ги имаше седиштето на Владата на Македонија и Американската амбасада во Скопје и на крај заврши на плоштадот “Македонија” достоинствено ги пренесе пораките до организаторите на војната: “Стоп на војната во Ирак, сакаме мир и работа”; “Војна = убивање за профит”; “Знаеме дека е за нафтата”; “Стоп на американаскиот империјализам, стоп на крвопролевањето за нафта”!

Гонце Јаковлеска