Промоција на помирувањето во ЈИ Европа

Препораки за граѓанското општество

Ние, учесниците на работилницата Поми­рување за иднината, кои се стретнавме од 4 до 6 април 2003 година во Солун, уште еднаш се обврзавме да оствариме мир и помирување. Со цел да го олесниме и поттикнеме процесот на помирување, се обврзуваме:

• Да ги однесеме препораките од оваа работилница во нашите земји со цел да ги поделиме размислувањата и да стекнеме поголема свест за прашањата за кои се дискутираше тука;
• Да создадеме позитивна општествена средина за образовните реформи преку вмрежување, работилници и други проекти и програми и да соработуваме поактивно со министрите за образование;
• Да ја зголемиме сора­ботката меѓу НВО и учи­лиштата со визија за зајак­нување на мирот и не­насилните студии и ди­јалошкиот начин на пре­давање;
• Да застапуваме прав­ни реформи што ќе го под­држат Болоњскиот про­цес;
• Да поддржуваме про­екти кои промовираат раз­мена, како на пример пре­несу­вање на сведоштвата на луѓето кои извршиле акти на добрина преку ет­нич­ката поделба, на при­мер “Добри луѓе, лоши вре­миња” и Карван (авто­буска тура за жени низ градо­вите, селата и ре­гионите зафатени со воени злос­торства за да се сретнат и да зборуваат очи в очи со нивните жители);
• Да работиме на поврзување на ини­цијативите во граѓанското општество;
• Да дискутираме за концептот на институт за помирување во рамките на нашите оп­штества со цел да се обезбедат реакции за кан­целаријата на Пактот за стабилност и швед­ската влада како претходница на Регио­налната седница на Пактот за стабилност кон крајот на мај;
• Да работиме поединечно и здружено за да ја смениме (трансформираме) јавната свест/политичката култура на национално ниво и внатре во регионот; да промовираме афир­мирање на човечкото достоинство на жртвите и да започнеме јавна дебата за воените злосторства, нарушувањето на чо­ве
•  Да ги интегрираме културните и умет­ничките проекти во активности од областа на обра­зованието, јавното здравство, животната средина, човековите права, спречувањето на криминалот, туризмот и работењето со непри­вилегираните општествени групи. Да се потпреме на моќта на уметничката метафора и да ги прошириме можностите за само­изразување, креативност и комуникација во интерактивните уметнички проекти во спе­цифичен општествен контекст и со спе­цифични општествени групи;
• Да ги редефинираме прекуграничните микрорегиони и да ги ревитализираме гра­довите кои се збратимуваат врз база на културната блискост, со акцент на (екс)гра­ничните градови и излези. Да соз­дадеме полови на привлечност како оски (центри) на креативноста и интеркултурната комуникација, развивајќи уметнички интервенции во ру­ралните области и ставајќи ја високата култура во поширок контекст, и на тој начин про­ширувајќи ги и развивајќи ги уметничките можности и публика;
• Да го поттикнеме финансирањето на кон­зорциумите меѓу фондациите и меѓу јавните и приватните извори. Да размислиме за осно­вање културна фондација на Југо­источна Европа за давање грантови со  лично оси­гурување, која ќе поддржува мул­ти­латерални проекти со регионален фокус;
• Да продолжиме да ги развиваме мена­џерските способности во културниот свет, особено во етаблираните културни институции и да обезбедиме платформи и можности за професионален дијалог, размена на инфор­мации, идентификација на партнери и развој на проекти. Резиденциите, професионалните состаноци и работилници инспирираат интер­културни проекти и иницираат трајни пре­кугранични партнерства;
• Да ги имплементираме уметничките проекти во културното наследство со цел да развиеме заеднички сознанија за минатото и заеднички предвидувања за иднината. Интеркултурното влијание на образовните проекти, развиени во местата на културно наследство, музеите и сличните места, сето тоа треба да биде стартна точка во создавањето на програмите, а не само споредна корист;
• Ромското население во југоисточна Европа заслужува посебно внимание во развојот на личната културна инфраструктура во ромскиот јазик како предуслов за неговата целосна интеграција во меѓукултурната динамика на целокупниот регион;
• Да избегнуваме гетоизација на женските активистички организации;
• Да користиме јавни пре­зентации (медиуми, еду­кација, поп-култура) за негирање на стереотипите за родот (родовата ед­нак­вост);
• Да се зафатиме со ле­кување на посттра­ума­тич­ниот стрес, да ги неутра­лизираме “мачоистичките” стереотипи промовирани од  популарната култура во регионот и да ја рекон­струираме машкоста свесни за половата еднаквост во разни активности како спо­р­тот;
• Да работиме на неутра­лизирање на стереотипите за хомосексуалноста, бисе­ксуалноста и транс­сексу­алноста;
• Да работиме со владите за намалување или елиминирање на употребата и присуството на лесно оружје во секој­дневниот живот;
• Да основаме селски и градски совети во кои мажите и жените ќе бидат застапени подед­накво (50=50%), земајќи ја предвид и возраста. Улогата на овие совети, меѓу другото, треба да биде:
• Да организираат мешани потери во потрага по исчезнати лица;
• Да лоцираат изгубена документација;
• Да го преиспитаат минатото;
• Да истражуваат методи за помирување. 
  
  (www.reconciliationforthtfuture.org)